Et was een toer mit de Tour, want veurdat et spul uut aende zette was et iene grote reboelie. “Zonder Jan (Ulrich) vien ik d’r niks meer an,” heurde ik een tourliefhebber verzuchten. Gelokkig kreeg de Tour al op de twiede dag een ni’je held in de feguur van Thor Hushovd, die in de gele trui bloedende over de finish gong, et geel verspeulde, mar d’r de ere daegs toch weer volop in gong. Prachtig.
En dan die aarme Eric Dekker, die mit een kop vol schrammen en een peer tanen minder in et ziekenhuus te lane kwam. Slecht veur Eric, mar goed veur de Tour. Want ok zonder Jan en Ivan (Basso) bleek d’r nog wel degelik spraoke van stried en heroïek.
Mar wat mi’j stikt, is et de hieltied opvalender gebruuk van de oorties. Neme bi’jgelieks et NK in Mestricht, doe Boogerd in de finale inienend tegen Langeveld begon te praoten en die prompt kramp kreeg. Dat kan drie dingen betekenen: Of Boogerd kan zo an de slag as slangebezweerder, of hi’j hul een omgekeerde healing sessie of hi’j dee op veurspraoke van zien ploegleider een aorig anbod. En omdat hadfietsers over et algemien gien keunstemaekers binnen, hole ik et op et leste.
Spietig was in de Tour de invloed van de oorties nog groter. Ja, as poppen an touwgies beweugen hadfietsers de bienen wat vlogger as de ploegleider dat wol, mit as gevolg dat alle vlochters in de vlakke etappes een peer kilemeter veur de streep weerommepakt wodden. ’t Was haost een wetmaotighied.
Gelokkig deden de oorties in de bargen minder vertuten en mos de wil van de renner weer oolderwets in de slag mit et kunnen, krek as trouwens bi’j de ammeteurkoersen. Al koj’ ok daor de invloed van de profs wel es tegen. Zo zag ik lessendaegs bi’j een kriterium in ’t Vene een jonge pedaleur zien hanen in de locht gooien doe een ploegmaot van him wun. Dat doen ze ommes ok bi’j de profs. ’t Gevolg was liekewel een niet zo professionele variaant, want even laeter lag hi’j saemen mit een peer aanderen bloedende op ‘e straote. ’t Kan verkeren. Ja, mit of zonder oorties et asfalt blift veur elkenien lieke had.
.......