Een goeie weke leden moch ik saemen mit twie schrievers in et kader van de Drentse “Streektaolmiddag” optreden in et theaterkefé van Werenhuus Vanderveen in Assen. De toegang was gratis en dat had mi’j al te daenken geven moeten. Doe ’k einliks nao een halve wereldreize op de vuufde verdieping in et theaterkefé van die immens grote winkel ankwam, bleek da’k optreden mos op een podiumpien mit veur mi’j een grote glaezen waand mit uutzicht over de halve stad Assen. Kotom een zael mit een lengte van drie en een brette van dattig meter. “Idiaal is et niet,” zee ik tegen een alleraorigste vrouw die daor in de bediening zat. Ze nikte me wat medeliedzem toe en zee da’k niet de eerste was die zoe’n opmarking maekte. Omda’k mien auto van poere parkeerellende midden in een voetgangersgebied daeleplaant hadde, beud ze an om mi’j persoonlik naor een pattekelier parkeerplakkien te brengen. Enthousiast over zovule behulpzemhied he’k heur dreks mien cd mit Lullige Liederen geven.
Omdat de man van de orgenisaosie ok niet meer wus dan dat de middag om half twieje beginnen zol, hewwe as keunstemaekers mar ofpraot dat ik beginnen zol. “Dan beginnen we fleurig,” was de rissenaosie van de beide schrievers. Vol humor (et thema van disse middag) zette ik uut aende. Spietig genoeg hadde ik mar bi’j de helte van et pebliek sukses. De ere helte was ondaanks de ankondigings tot heur grote schrik tot de ontdekking kommen dat ze now niet alliend meer aachter een bod petat zatten, mar ok nog middenin een veurstelling. Ze vratten d’r tegen an om vot te kommen.
Nao mi’j trad Erik Harteveld op die de lachers dreks goed op ‘e haand kreeg deur et Stellingwarfs as een soorte spraokgebrek van et Drents daele te zetten. Een deurslaond sukses. Om kwat veur drieje, we weren d’r krek in slaegd om de leste petateters “vot te speulen”, steuf inienend Cox Habbema, de interimmanager van et in permanente staot van verbouwing verkerende theater De Kolk in Assen binnen. Ze bedaankte et pebliek, douwde oons een betien medeliedzem kiekend een grote bos bloemen in de hanen en vertrok. Et was bliekber oflopen. Moraal van dit verhael: As vrouwluden medeliedzem kieken, kuj’ et sukses vergeten.